Shkuarja e Imzot Dodë Gjergjit në Beograd dhe bashkëpunimi i tij në kuadër të Konferencës Ipeshkvnore me strukturat serbe është një ngjarje që shqetëson thellë çdo shqiptar. Nuk është thjesht një akt kishtar apo simbolik për shumë shqiptarë kjo shihet si një normalizim i papranueshëm me ata që historikisht kanë ushtruar dhunë, gjenocid dhe shkatërrim mbi popullin tonë.
Ideja e “vëllazërisë” fetare nuk mund të përdoret për të fshehur përgjegjësinë morale. Bashkëpunimi me agresorët, qoftë edhe nën ombrellën kishtare, është një tradhti e heshtur ndaj viktimave dhe e historisë së dhimbshme të Kosovës. Shqiptarët nuk mund ta kuptojnë dhe as ta pranojnë një mesazh që duket se thotë: “harro dhunën, harro viktimat, dhe bëhu vëlla me ata që i kanë bërë këto krime”.
Ky veprim ngre një revoltë të drejtë emocionale: si mund të flitet për vëllazëri, kur gjaku dhe historia na tregojnë të kundërtën? Çdo bashkëpunim i tillë, qoftë i heshtur ose publik, është jo vetëm i papranueshëm moralisht, por edhe i dhimbshëm për ndjenjën kombëtare dhe për kujtesën e shqiptarëve.
Shumica e shqiptarëve, pavarësisht fesë, e shohin këtë jo si bashkëpunim të sinqertë fetar, por si kompromis që përçon mesazhe të gabuara: se vlera morale mund të vlerësohet përtej drejtësisë dhe të drejtës historike. Një lider fetar nuk mund të përdorë “vëllazërinë kishtare” për të relativizuar dhunën e kryer mbi popullin e tij.
Kjo ngjarje është thirrje për çdo shqiptar që të reflektojë dhe të mos heshtë: besimi nuk mund të shërbejë si mbulesë për normalizim me agresorët. Kush e përdor fetarinë për të justifikuar marrëdhënie të tilla, nuk i shërben as besimit, as kombit, por tradhton të vërtetën dhe dinjitetin e popullit të vet.
