Një botë e tërë e fshehur shtrihet nën kontinentin e ngrirë të Antarktidës, ku një hartë e re topografike ka zbuluar male, lugina dhe kanione që deri më tani ekzistonin vetëm në hipoteza shkencore. Nën një shtresë akulli që arrin deri në 4 km trashësi, rindërtimi i ri i peizazhit realizuar me ndihmën e inteligjencës artificiale po sjell dritë mbi atë që dikur ishte thjesht një sipërfaqe e bardhë e pacaktuar.
Paradoksalisht, derisa dinim më shumë për sipërfaqen e Marsit, tani po shohim detaje të papara të relievit nën akullnajat antarktike. Ekipi ndërkombëtar i shkencëtarëve, i udhëhequr nga Helen Ockenden dhe Robert Bingham, ka përdorur të dhëna satelitore dhe analizën e lëvizjes së akullit për të rindërtuar morfologjinë e nëntokës. Ndryshe nga metodat tradicionale të radarëve, që regjistrojnë pika të izoluar, kjo qasje vëzhgon rrjedhën e akullit mbi sipërfaqe për të kuptuar format shkëmbore që fshihen poshtë tij.
Zbulimet janë mbresëlënëse: mijëra kodra dhe kreshta të papara më parë, me gjerësi që variojnë nga 2 deri në 30 km, dhe një kanal gjigant nën akull, rreth 400 km i gjatë dhe 6 km i gjerë, që përshkon pellgun Maud.
Këto formacione nuk janë vetëm kuriozitete gjeografike, por kanë rëndësi jetike për shkencën klimatike. Forma e tokës nën akullndikon shpejtësinë me të cilën akullnajat rrëshqasin drejt detit, duke ndikuar në parashikimet e rritjes së nivelit të detit. Kreshtat mund të veprojnë si frena natyrale, ndërsa luginat e thella mund të përshpejtojnë humbjen e akullit.
Njohja e detajuar e këtij “barku shkëmbor” do të ndihmojë në krijimin e modeleve më të sakta klimatike dhe në parashikimin e ndikimeve mbi ekosistemet oqeanike. Edhe pse kjo hartë bazohet te modele matematikore dhe mbart pasiguri, ajo përfaqëson pamjen më të detajuar ndonjëherë të Antarktidës së “natyrshme”, duke ofruar një bazë të fuqishme për studimet e ardhshme mbi klimën dhe mbijetesën e ekosistemeve globale.
