SEXHDE
Kur njeriu përkulet ngadalë,
Dhe e zbret ballin në rrafshin e dheut,
Gjithë qiellin e pa anë e përthith,
Në qiellin që e mban në vete,
Si pëshpëritje prej drite,
Si vezullitje fjalësh të përzgjedhura,
Ndërsa nëpër kapilarë vërshojnë,
Dhe ngjizen nuancat e ëndrrave,
Ndërthurur butësisht,
Me rrjetat e rrezeve të shpresës.
Se dheu pa qiellin është i rëndë,
Ndoshta ngaqë i humbasin fjalët,
Dhe gjuha rrëshqet nëpër hone,
Ku të gjitha prekjet ngrohen,
Në të tashmen e nxituar,
Pa peshën e të djeshmes,
Atje ku të gjitha zërat treten,
Thellë në terrin e përtej muzgut,
Nëpër të tashmen e verbër,
Pa ngarkesën e të nesërmes.
Andaj kur balli zbret ngadalë,
Dhe e prek rrafshin e dheut,
Ëndrrat prekin harresat tona të shpeshta,
Nëpër rrjetin e rrugëve pa qiell,
Me hapa balte ngarkuar me grindje
Dhe bëhen kujtesë për pendesën.
E ndërsa qielli rigëtin në gjoks,
Me ritmin e orëve të zemrës,
Çdo çast na tregon shtegun e premtimit,
Dhe në pragun e çdo dite na zgjon,
Me ankthin e bukur te shpresës,
Me afrinë e butë të së nesërmes.
FATMIR BAÇI
