HEKURAT QË RUAJNË LIRINË
Tani që më mbylle mbas hekurave,
Ti më vjen nga atje matanë,
Jo të më shohësh mua se si jam,
Dhe as vjen të shohësh,
Se sa i zymtë është pejsazhi,
Përreth dhe prapa meje,
Por vjen që unë të të shoh ty,
Dhe të kundroj se si silueta jote,
Përputhet aq bukur,
Në kontrast me dritën e qiellit,
Që ze fillë mbas shpinës tënde.
Pranë hekurave të thurura dendur,
Ku ke vendosur duart dhe buzëqeshjen,
Unë nuk guxoj të afrohem,
As me ato fjalë që nuk u thanë dikur,
E as me atë apostrofin e vogël,
Që mund të vendoset para atyre fjalëve,
Jo për shkak të ujvarës së dritës,
Që të derdhet nëpër flokë,
Duke fshehur vijën e horizontit,
As për atë se thurja e hekurt,
Ndan ftohtësisht dy harresa të stisura,
Por sepse në ëndrrat e mia,
Me mure të ashpra rrethuar,
Me duhet të ruaj ca shkendijëza lirie.
Në qoshkun tim të murrmë,
Janë thyer kaherë të gjitha pasqyrat,
Se nuk janë të nevojshme,
Se nuk shihet në to as rrahja e zemrës,
As vezullitja e shpresës,
As hapsira e qielltë e lirisë,
Siç edhe në shtëpiat e mermerta,
Të mbushura me pasqyra,
Nuk pasqyrohet as shtirja e lodhur,
As rutina e kuptimeve të flashkëta,
As robëria e fshehur,
E sikur kjo të ndodhte,
Sikur robëria të pasqyrohej në pasqyrë,
Rrugëve nëpër botë,
Do shiheshin vetëm njerëz të pakrehur,
Ndërsa në mes meje dhe teje,
Nuk do ishin këto që janë,
Hekurat e thurur kaq dendur.
FATMIR BAÇI
