Që në fillim më duhet të pohoj se dëshiroja t’i vija tjetër titull këtij shkrimi dhe më i përshtatshëm do të ishte ‘Dija që nuk mësohet nga librat’ apo ‘Dija që përfitohet nga devotshmëria’, por zgjodha në mënyrë të qëllimshme t’i vija këtë titull.
Njerëzit e ditur dhe intelektualë janë ata që Zoti i ka vlerësuar më shumë se të tjerët, sepse vlera që ka dija dhe mendimi i mençur për njerëzit, është më i vlefshëm sesa shumë gjëra të tjera. Allahu thotë në Kuran: “Allahu i lartëson ata që besojnë, ndërsa të begatuarit me dituri i ngre në grada të larta.” (58:11)
Shejtani ka shanse që të devijojë shumë më lehtë njëmijë adhurues të thjeshtë sesa një dijetar, siç pohohet kjo në traditën tonë islame. Përmes dijes, njeriu dallon jo vetëm të mirën nga e liga, aty ku shumica e njerëzve nuk e dallojnë, por edhe më të mirën mes të mirave dhe më të ligën mes të ligave. Dija në Islam dhe procesi i nxënies së saj është kaq i rëndësishëm, sa konsiderohet adhurim më vete dhe nga më të vlerësuarit te Zoti.
Por, vetëm studimi i dijes dhe meditimi me të, nuk mjaftojnë që të diturit t’ia qëllojnë apo të udhëzohen në gjënë e duhur në çdo gjë, sepse në fund të fundit, njeriu është një qenie e dobët që ka emocione, ka dobësi, tekat, egon dhe mangësitë e tij, nga të cilat nuk shpëton as më i zgjuari, më i dituri dhe më intelektuali që mund të imagjinojmë.
Udhëzimi i plotë në jetë është dhuratë e Zotit, dhe kjo dhuratë përfitohet me shumicë përmes devotshmërisë. Jo më kot, Allahu në suren e parë dhe më të rëndësishme të Kuranit ka vendosur lutjen për përudhje, sepse njeriu në çdo çast të jetës ka nevojë të qëndrojë në të vërtetën dhe të udhëzohet në veprimet dhe mendimet e tij. Ne kemi nevojë për orientim shpesh më shumë sesa kemi nevojë për ushqim; dhe hisen më të madhe të drejtudhëzimit e përfiton devotshmëria.
Për këtë dhe Zoti në Kuran thotë: “Prandaj ruajuni Allahut! Allahu ju mëson ju.” (2:282) dhe thotë në një ajet tjetër: “O besimtarë! Nëse i frikësoheni Allahut, Ai do t’ju japë aftësinë e të gjykuarit drejt.” (8: 29)
Këto ajete janë tepër të qarta, për të treguar se dija dhe veprimi e gjykimi i saktë, nuk janë vetëm fryt i të mësuarit, por mbi të gjitha, janë fryt i devotshmërisë.
Kush mendon se zgjuarsia e lindur, niveli i lartë intelektual, leximi i shumtë dhe mendimi reflektiv, janë të mjaftueshëm për të qenë i udhëzuar drejt të saktës e më të saktës dhe të drejtës e më të drejtës, gabon.
Saktësia dhe drejtësia absolute vijnë vetëm nga Zoti, ndaj burimi i vetëm i kësaj përudhjeje është vetëm Ai, përndryshe, kush hamendëson pavarësi në këtë drejtim, ka adhuruar vetveten.
