Dhe ajo që nuk po thuhet mjaftueshëm është kjo:
Ata investuan 3.3 miliardë dollarë për ndërtimin e tubacionit Habshan–Fujairah, pikërisht për të anashkaluar Ngushticën e Hormuzit — një lëvizje e kalkuluar për të siguruar interesat e tyre, pa marrë parasysh pasojat për të tjerët.
406 kilometra tubacion që lidh drejtpërdrejt fushat e naftës në Abu Dhabi me Gjirin e Omanit.
Çfarëdo bllokade nga Irani? Nuk i prek fare.
Ndërkohë që brenda OPEC-ut prodhimi i tyre ishte i kufizuar në 3.41 milionë fuçi në ditë, ky kufizim tani është zhdukur që nga 1 maji.
Tani janë të lirë të prodhojnë sa të duan — dhe ta shmangin të gjithë konfliktin me Iranin, ndërsa të tjerët përballen me pasojat.
Tregu reagoi menjëherë. Çmimi i Brentit ra sapo doli lajmi.
Tregu e kuptoi më shpejt sesa shumica e njerëzve që ende po lexonin titullin.
Kjo nuk ishte thjesht një dalje nga një kartel.
Ishte një pozicionim i ftohtë dhe pragmatist, ku Emiratet vendosën interesin e tyre individual mbi çdo aleancë apo përgjegjësi kolektive — duke lënë pas partnerët dhe vendet që nuk kanë luksin e një pozite të tillë.
Një “fitore” për Emiratet? Ndoshta.
Por për pjesën tjetër, kjo është një tjetër dëshmi se si bashkëpunimet shpesh braktisen kur interesi i ngushtë bëhet prioritet.
Nëse doni të dini se ku “NE” po vendosim kapitalin më pas — ndizni njoftimet.
Sepse shumë njerëz do të pendohen që nuk e kuptuan me kohë se loja nuk po luhet më në mënyrë të përbashkët.
