Ndërsa Gaza përpiqet të marrë frymë në një periudhë të ashtuquajtur “armëpushimi”, realiteti në terren mbetet i rëndë. Shtetet e Bashkuara dhe aleatët perëndimorë vazhdojnë përpjekjet për të rikthyer stabilitetin politik të Izraelit, duke i ofruar mbështetje të plotë ndërsa ky i fundit vijon fushatat e tij në Gaza dhe në Bregun Perëndimor, pavarësisht shkeljeve të vazhdueshme të të drejtës ndërkombëtare.
Ky armëpushim, i cili paraqitet si faza e parë e një marrëveshjeje për paqe, ka zbuluar një realitet edhe më tronditës: kthimin masiv të trupave të palestinezëve të vrarë në burgjet izraelite, shumica e të cilëve paraqesin shenja të qarta torture, ekzekutimi dhe keqtrajtim ekstrem. Punëtorët kanë raportuar kufoma me duar të lidhura, gishta të prerë, organe të hequra dhe plagë të shumta që dëshmojnë një sistem të tërë dhune të strukturuar. Ndërkohë, Izraeli ndalon hyrjen e pajisjeve të testimit të ADN-së, duke pamundësuar identifikimin e viktimave nga familjarët e tyre.
Kjo praktikë shfaqet si pjesë e një strategjie më të gjerë historike të shtetit izraelit për ta normalizuar përdorimin e forcës së pakufizuar kundër palestinezëve. Pabarazia ekstreme në raportin e forcave mijëra luftëtarë palestinezë të armatosur lehtë përballë një fuqie bërthamore të mbështetur nga SHBA dhe fuqitë evropiane e thellon edhe më shumë kontrastin e trajtimit të të ndaluarve nga të dyja palët. Ndërsa izraelitët e liruar janë ushtarë të trajtuar si të burgosur lufte, shumica e palestinezëve të kthyer janë civilë të rrëmbyer, të burgosur pa gjyq dhe të torturuar në mënyrë sistematike.
Qendrat izraelite të paraburgimit nga Sde Teiman te Ketziot e deri te famëkeqja Moscobiyya mbeten pjesë qendrore e aparatit kolonial izraelit. Tortura fizike dhe psikologjike, dhuna seksuale, mungesa totale e kujdesit shëndetësor dhe ndalimi arbitrar i çdo të drejte elementare janë bërë praktikë e normalizuar. Ky sistem funksionon njësoj si mjet dominimi dhe si rezervuar i vazhdueshëm “këmbimesh” të mundshme në negociata të ardhshme.
Kjo makineri shtypëse nuk do të mund të ekzistonte pa pjesëmarrjen e gjerë shoqërore nga ushtarët, mjekët e deri te operatorët e makinerive të rënda që shkatërrojnë infrastrukturën palestineze. Po aq vendimtare mbetet edhe mbështetja e aleatëve ndërkombëtarë si SHBA, Britania dhe Gjermania, të cilët vazhdojnë ta furnizojnë këtë cikël dhune.
Në një botë ku impuniteti shtetëror rritet, rezistenca globale protestat, aleancat dhe veprimet kundër institucioneve bashkëfajtore bëhet e domosdoshme për të mbajtur gjallë çdo mundësi drejtësie. Nëse dështojnë këto përpjekje, atëherë po shkojmë drejt një rendi ku mizoria normalizohet dhe liria e njerëzimit ngushtohet përtej çdo imagjinate.
Autor: Ammiel Alcalay
