Në këtë periudhë të vitit 1534, forcat e Sulejmanit të Madhërishëm pushtuan Bagdadin, një qytet me rëndësi të jashtëzakonshme historike, i cili për shekuj kishte qenë kryeqyteti i Kalifatit dhe qendra më e madhe e Lindjes së Mesme. Deri në atë kohë, Bagdadi kontrollohej nga Persia Safavide, por sulltani osman e riktheu nën sundimin e Perandorisë.
Sulejmani i Madhërishëm ndoqi një politikë të gjerë ekspansioni, duke luftuar në disa fronte njëkohësisht. Në vitin 1541, osmanët pushtuan Budimin dhe rreth një të tretën e territorit hungarez. Ndërkohë, flota dhe ushtria e tij vepruan në Mesdhe – nga Tunizia dhe Andaluzia deri në Siçili e Sardenjë – dhe madje shkuan deri në Oqeanin Indian, përfshirë Indinë, Jemenin dhe rajone të tjera të rëndësishme strategjike.
Pasi hyri në Bagdad, sulltani u prit si fitimtar në krye të ushtrisë së tij. Sundimi i tij konsiderohet periudha e artë e Perandorisë Osmane, ndaj edhe në Evropë u njoh me titujt “Magnifique”, “Madhështori” dhe “Grand Turc”. I lindur në Trabzon, me arsimim të lartë dhe edukim nga mjeshtra të ndryshëm, ai njihej si një ndër sundimtarët më të aftë dhe praktikë të historisë osmane.
Sulejmani shërbeu si guvernator në Krime dhe Manisa dhe u ngjit në fron në moshën 26-vjeçare në vitin 1520. Ai shfaqi qasje bujare ndaj tregtarëve iranianë duke hequr ndalimin e tregtisë të vendosur nga i ati. Në vijim, ai shtypi kryengritjen e një fisniku memluk në Damask, një veprim që ruajti stabilitetin e Perandorisë Osmane.
Ai pushtoi Beogradin në vitin 1521 dhe Rodosin në vitin 1522. Fitorja e tij vendimtare në betejën e Mohács në vitin 1526 e shndërroi Hungarinë në territor osman, ndërsa rrethimi i Vjenës në 1529 tregoi fuqinë e perandorisë, edhe pse nuk përfundoi me pushtim.
Flota osmane, nën komandën e Hajreddin Pashë Barbarosës, shënoi fitore të jashtëzakonshme, veçanërisht në betejën e Prevezës në 1538, ku osmanët mposhtën një flotë shumëfish më të madhe evropiane.
Sulejmani ndërtoi marrëdhënie diplomatike me shtete të ndryshme dhe shpesh mbrojti popullsitë muslimane në botë. Ai vdiq gjatë ekspeditës në Sigetvar në vitin 1566, në moshën 72-vjeçare, pasi kishte drejtuar 13 ekspedita të mëdha dhe kishte zgjeruar perandorinë nga 6.5 në 14.9 milionë kilometra katrorë.
Mbi të gjitha, ai njihet për respektimin e drejtësisë dhe ligjit. Epoka e tij është e kuptueshme vetëm duke vlerësuar këtë parim themelor, i cili i dha Perandorisë Osmane stabilitet, besueshmëri dhe madhështi.
