Nga: FATMIR BAÇI
MADHËSHTI E GËNJESHTËRT
Ujë…
Buza e çarë
I gëlltit buzëqeshjet
Për të fshehur ndoshta
Diamantin e pritjes së gjatë,
Apo për të na thënë
Se durimi është ai
Që e bën virtytin,
E se zakonisht,
Virtyti vonon të trokasë,
Dhe jo anasjelltas.
Kanë humbur ato gërma
Për të thënë rrokjet “Ujë!”
Fjala eshkë ngeci e tharë
Dhe trembur ngjitet qiellzës.
I fshihet lirisë dhelpërisht,
Struket nga veshët që përgjojnë.
Nëpër transparencën qelq
Numërojmë dhomëza të vockla
Dhe rreshta lirie ndërmjet.
Gati të pa shpresë,
Zverdhemi si kallinj të pjekur,
Qendisim heshtjen tonë të mplakur
Me fije të holla zhurmash
Që shushurijne mbyturazi
Pertej në hapin e munguar.
Klithmat memece struken në gjoks,
Ashtu që askush më s’i pikas,
Asgjë nuk pipëtin përreth.
Kokulur në qoshkun
Që mbrohet me ligj,
As vritemi,
As vrasim.
Vdesim ngadalë
Si aktorë të maskuar mirë
Dhe dihet,
Me ca emra të tjerë
Dhe ca pak duartrokitje,
Jehonë e frikur duarsh të gjakuara.
Pështyjmë në xhama të thyer,
E kërmijtë përreth,
Pika shiu kërkojnë të sfilitur.
Ndërsa mëngjeset e vesuara
I flakëm vetë
Tutje-larg
Dunave me rërë shkretëtire.
Ujë…!
Një gllënjkë.
Ujë sa pakëz buzën të lagim
Ujë…!
Një pikë…
Sa të ujisim krenarinë e harruar,
Sa vetëm për kujtesën,
Sa emrin të mos humbasim
Në fund të fundit.
Hijet mezi zbresin gjer në tokë,
Mezi që lëvizin,
Ngadalë si kërminjtë.
S’e di pse akoma na besojnë,
As pse të na ndjekin vazhdojnë
Nëpër këtë diell përtac.
Kjo ditë e gjatë
E gjatë,
Si shtretërit e lumejve të tharë,
Që presin shirat e shtërngatat,
Si durimi ynë
Që pret virtytin të vërshojë.
Ujë…
Ç’mund të këmbehet me një gotë me ujë,
Me kushtin e lashtë
Për të mos qenë këmbimi jetë,
Dhe as virtyt gjithashtu?!
Ç’mund të këmbejmë…
Sa për fillim,
Edhe nëse kjo
Na ngjan me gjithçka?!
Ç’mund të këmbejmë…
Që të mund ta humbasim sot
Dhe ta rifitojmë sërish.
Kam frikë se gënjejnë për ne,
Ka kohë që gënjejnë në fakt.
E ne ka kohë
Që besojmë për veten.
Besojmë gjithë çfarë na thonë
Ndërkohë…
Që gërmat i humbëm
Për të thënë atë që duhet.
Të strukur në harresë
Me hijet fare pranë
Pëshpërisim tinguj të lodhur
Ledhatim i thatëzuar
Për hijet tona përtace.
Nga mërzia vjedhim nga pak,
E na vjedhin ca më shumë,
Ndoshta dhe ata prej mërzisë.
Nxitimi i kërminjve na i bjerr fjalët
E s’dimë të themi “Ujë!”
Në pritje të virtytit
I shitëm të gjitha për asgjë.
I shitëm po!
Gjerdanin e shndritshëm të paqes
E shitëm,
Për të patur
Diç më shumë harresë.
Dhe tehun e mprehtë të kujtesës
E shitëm
Për ca letra të thata…
Pa ujë.
FATMIR BAÇI
