Nga Majed Abusalama
Qëllimi tani është të largohen sytë nga Gaza dhe të shmanget llogaridhënia pas dy vitesh mobilizimi global që kërkonte jo vetëm paqe, por edhe drejtësi, çlirim dhe kthim
“Marrëveshja e Trumpit” për Gazën, si shumë marrëveshje të ngjashme, nuk i njeh rrënjët e luftës palestineze për çlirim. Kjo nuk është paqe – aspak. Është Oslo 2.0.
Iluzionet u përqafuan pa rezistencë, madje edhe nga shumë imperialistë liberalë të majtë që kanë mbrojtur kornizën e dy shteteve. Ata nuk i vendosën asnjë kusht Izraelit për të frenuar pandëshkueshmërinë e tij apo për të mbështetur llogaridhënien.
Ndërsa kërkesat për çmilitarizimin e grupeve palestineze të rezistencës, përfshirë Hamasin, jehojnë me zë të lartë, nuk ka pasur thirrje paralele për të sanksionuar Izraelin, për të ndaluar ndihmën ushtarake për Tel Avivin apo për të çmilitarizuar shtetin.
Pabarazia është e theksuar. Ne, populli autokton – ata kundër të cilëve është kryer gjenocid – lihemi të mbajmë kostot më të rënda.
Elita politike dhe kapitaliste duhet të mbahet përgjegjëse. Propozimet aktuale për palestinezët nuk janë zgjidhje; ato janë tradhti, duke shkelur parimet e drejtësisë dhe të së drejtës ndërkombëtare duke imponuar vetëvendosje të kushtëzuar, duke legjitimuar zionizmin, duke thelluar kolonializmin dhe duke avancuar interesat kapitaliste.
Një kornizë e tillë nuk i shërben çlirimit. Ajo i shërben pushtetit, projektit kombëtar zionist dhe kapitalizmit. Ne duhet të angazhohemi për të çmontuar këto struktura në afatgjatë – jo vetëm për hir të palestinezëve, por për integritetin e vetë njerëzimit.
Marrëveshja e imponuar nga Presidenti amerikan Donald Trump është një farsë brutale që do të thellojë ndarjen midis Veriut Global dhe Jugut Global, ku ky i fundit refuzon të pranojë shkatërrimin e projektit kombëtar palestinez. Duket sikur miliona njerëz që protestuan në rrugë nuk kanë asnjë agjenci në këtë çështje.
Qasja e Trumpit ndaj Gazës kuptohet më mirë si një plan nekropolitik – një strategji që qeveris përmes vdekjes, jo diplomacisë. Duke festuar vrasjet masive, ndihmën ushtarake dhe zgjerimin e kolonëve, ajo e redukton jetën palestineze në diçka të disponueshme, të zhveshur nga të drejtat dhe njohja.
Edhe të ashtuquajturat armëpushime operojnë nën të njëjtën logjikë: ato janë armëpushime nekropolitike, jo të destinuara për të mbrojtur jetën, por për të menaxhuar shkatërrimin e saj, për të rivendosur makinerinë e dhunës dhe për t’u përgatitur për raundin tjetër të asgjësimit. Kjo nuk është paqe; është koreografia e perandorisë.
Udhëheqja palestineze, shoqëria civile dhe lëvizjet bazë janë injoruar sistematikisht. Plani i Trumpit imponon vetëvendosje të kushtëzuar, ndërsa na zhvesh nga agjencia jonë politike.
Fshirja e palestinezëve
Palestina nuk është një nga kompanitë e Trumpit apo të Elon Muskut, as nuk i përket Kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu. Nuk është një kuti rëre për eksperimente imperialiste apo qeverisje të stilit korporativ.
E megjithatë, pikërisht kjo po ndodh: zhvilluesit e pasurive të paluajtshme po sillen vërdallë dhe kapitali është gati të vërshojë – jo vetëm për të “rindërtuar” Gazën, por për ta ri-markuar atë.
Sipas raporteve, mund të duhen dy dekada vetëm për të pastruar rrënojat, por planet tashmë janë në zhvillim për të ndërtuar identitete të reja urbane dhe për të riformuar narrativat për t’i shërbyer shfrytëzimit kapitalist. Kjo nuk është rindërtim; është fshirje: një fazë përfundimtare në projektin kombëtar zionist për të shpërbërë palestinezët, jo vetëm si një popull, por si një metaforë e rezistencës.
Megjithatë, unë zgjedh shpresën, sepse jeta e popullit tim ka më shumë rëndësi se çdo gjë tjetër. Unë zgjedh fundin e gjenocidit të transmetuar drejtpërdrejt.
Për dy vitet e fundit, kam jetuar në panik të vazhdueshëm, i ndjekur nga frika e një tjetër spastrimi etnik. Populli im është i rraskapitur. Lufta për mbijetesë ka qenë torturuese, pasi jemi detyruar vazhdimisht t’i shpëtojmë vdekjes vetëm për të plotësuar nevojat tona themelore për ushqim dhe ujë.
Para se të fillonte armëpushimi aktual, Izraeli i intensifikoi bombardimet në disa nga lagjet e fundit të mbetura të Gazës me ndërtesa ende në këmbë. Por familja ime, dhe populli im në tërësi, do t’i marrim çadrat tona dhe do të jetojmë mbi rrënojat e shtëpive tona.
Si palestinezë që humbëm kaq shumë në Gaza – familjet, shtëpitë dhe kujtimet tona – vetëm tani na lejohet të qajmë, të mbajmë zi, të pushojmë, të marrim frymë
Ne do të kthehemi në kampet tona të shkatërruara të refugjatëve dhe në qytetet tona, të cilat janë fshirë dhe reduktuar në gërmadha. Ne do të kthehemi në një koncept tjetër të shtëpisë, ku do të formohen identitete të reja dhe do të ngrihen kërkesa politike për çlirim të plotë.
Qëllimi ynë përfundimtar mbetet i pandryshuar: të kthehemi në shtëpitë nga të cilat u dëbuan gjyshërit tanë në dhe rreth vitit 1948.
Si pjesë e armëpushimit të Gazës, izraelitët e mbajtur peng në enklavë janë kthyer në shtëpi, duke marrë një pritje heroike në shtetin që vazhdon të kolonizojë tokat tona. Përkundrazi, të burgosurit e liruar palestinezë po kthehen në shtëpi të shkatërruara pasi kanë duruar tortura brutale. Pa asnjë mbështetje, ata do të jetojnë në çadra, do të mbajnë zi dhe do të përpiqen të rindërtojnë.
Por Izraeli dështoi ta “zbrazë Gazën”. Ai dështoi ta shkatërronte luftën palestineze. Tani, më shumë se kurrë, ne e kemi ndriçuar botën për gjendjen e vështirë të popullit palestinez – tragjikisht, përmes një prej gjenocideve më të përgjakshme në historinë moderne.
Përgjegjësia globale
Është një gëzim i rrallë të dëshmosh lumturinë e familjes, miqve dhe fqinjëve të mi në Gaza – shumë prej të cilëve kanë humbur më shumë se 10 kg peshë trupore dhe janë plakur para kohe gjatë dy viteve të fundit të gjenocidit. Lutem që dronët dhe avionët luftarakë më në fund të largohen nga qiejt tanë dhe që ky armëpushim të mbajë, edhe në këto kohë mosbesimi të thellë.
Është një gëzim të shohësh buzëqeshjet e lehtësimit. Por duhet t’ju kujtoj juve – dhe botës – se Izraeli ka zakon t’i thyejë armëpushimet. Sapo vëmendja globale të zhvendoset, ai rinis gjenocidin e tij të ngadaltë. Strategjia e tij politike është të shfrytëzojë kalimin e kohës për të zgjeruar projektin e tij kolonial, duke miratuar armëpushime të rreme për të shpërqendruar solidaritetin ndërkombëtar, për të qetësuar kryengritjet globale, për të depolitizuar sindikatat dhe për të dobësuar organizimin politik.
Qëllimi është të largohen sytë nga Gaza dhe të shmanget llogaridhënia pas dy vitesh mobilizimi global që kërkonte jo vetëm paqe, por edhe drejtësi, çlirim dhe kthim.
Gaza ka paguar një çmim të paimagjinueshëm – një Holokaust të sajin – me dhjetëra mijëra njerëz të vrarë dhe shumë më tepër jetimë ose që vuajnë lëndime katastrofike, përfshirë amputimet.
Ne duhet të sigurohemi që asnjë projekt neokolonial të mos zërë rrënjë në Palestinë, veçanërisht në Gaza. Ne refuzojmë të lejojmë që territori ynë të kthehet në një geto nën ligjin ushtarak izraelit.
Ndërsa palestinezët fillojnë procesin gradual të rindërtimit, e gjithë bota ka një përgjegjësi kolektive për të vazhduar luftën për drejtësi dhe vetëvendosje. Ne duhet të rimarrim dhe dekolonizojmë çdo hapësirë për Palestinën. Lëvizja Bojkot, Shpronësim dhe Sanksione (BDS) është minimumi i asaj që nevojitet.
Ne duhet t’i mbajmë shtetet, partitë politike dhe institucionet ndërkombëtare përgjegjëse për dështimin në mbrojtjen e palestinezëve dhe parandalimin e gjenocidit. Këta aktorë i kanë zbardhur krimet e Izraelit.
Lëvizja e solidaritetit me Palestinën duhet të punojë për të zbatuar llogaridhënien dhe për të mbrojtur të drejtat politike palestineze, përfshirë duke punuar për të bllokuar të gjitha investimet dhe tregtinë me Izraelin – veçanërisht tregtinë e armëve. Bota tani ka një kujtesë të fortë të një tradhtie globale, pasi Perëndimi mbështeti një gjenocid të transmetuar drejtpërdrejt, ndërsa vazhdonte të armatoste dhe financonte autorin. Ai sfidoi njerëzimin dhe të gjithë kornizën e së drejtës ndërkombëtare.
Si palestinezë që humbëm kaq shumë në Gaza – familjet, shtëpitë dhe kujtimet tona – vetëm tani na lejohet të qajmë, të mbajmë zi, të pushojmë, të marrim frymë. Unë do të bëj gjithçka që mundem për t’u rikuperuar, por e vërteta është e pashmangshme: ne nuk jemi më ata që ishim dikur.
Palestinezët e fituan botën dhe Izraeli e shkatërroi përgjithmonë imazhin e tij. Ne duhet të ndërtojmë mbi këtë ndryshim për të përshkallëzuar thirrjet tona për një rend të ri global pa aparteid dhe kolonializëm. Ne do ta mbajmë mend se kush qëndroi në heshtje ndërsa njerëzimi dëshmoi një gjenocid të transmetuar drejtpërdrejt.
Pikëpamjet e shprehura në këtë artikull i përkasin autorit dhe nuk pasqyrojnë domosdoshmërisht politikën editoriale të Middle East Eye.
Majed Abusalama është një mbrojtës i të drejtave të njeriut, studiues dhe gazetar i pavarur që vjen nga Kampi i Refugjatëve Jabalia në Gaza.
