Në politikën britanike po përsëritet një model i njohur: kur një çështje është tepër komplekse për ta trajtuar me ndershmëri, gjejnë një fajtor të përshtatshëm. Këtë herë, diskutimet e reja për ndalimin e Muslim Brotherhood në Britani po shfaqen si një manovër politike që mban larg angazhimin e sinqertë me shoqërinë civile myslimane. Kryeministri Keir Starmer ka deklaruar se çështja po mbahet “nën vëzhgim të afërt”, ndërsa ministrat flasin për rreziqe potenciale pa ofruar prova konkrete.
Kjo nuk është hera e parë. Në vitin 2015, një qeveri konservatore kreu një hetim zyrtar për Muslim Brotherhood, duke analizuar aktivitetet dhe praninë e grupit në Britani. Hetimi nuk gjeti arsye për ndalim dhe nuk rekomandoi shpalljen e tij si organizatë e ndaluar. Sot nuk ka asgjë të re nga këndvështrimi i inteligjencës që do të justifikonte një ndryshim.
Termi “Muslim Brotherhood” është shndërruar në një etiketë të paqartë që u vihet organizatave myslimane që disa qeveri të huaja, veçanërisht Emiratet e Bashkuara Arabe, i kundërshtojnë. Fushatat e tyre të mirëfinancuara të lobimit, të dokumentuara nga hetime ndërkombëtare, kanë përhapur shpifje dhe dezinformata me synimin për të portretizuar organizata të ndryshme si ekstremiste.
Shembujt janë të shumtë: ish-ministri britanik Michael Gove ka akuzuar Muslim Association of Britain si “degë britanike të Muslim Brotherhood”, megjithëse pretendimi është i pabazë. Edhe Islamic Relief, një organizatë e madhe humanitare, është goditur nga pretendime të pavërteta, derisa së fundi GB News u detyrua të tërhiqte akuzat dhe të paguante dëmshpërblim për shpifje.
Këto presione të huaja ndërthuren me një klimë të brendshme politike ku disa parti dhe institute kërkimore shfrytëzojnë frikën dhe kornizat islamofobe. Kështu krijohet një qark i mbyllur ku pretendimet e rreme riciklohen dhe përforcohen nga aktorët e njëjtë politikë dhe mediatikë.
Problemi thelbësor nuk është Muslim Brotherhood si organizatë, por mënyra se si ky emër përdoret për të dyshuar, etiketuar dhe margjinalizuar shoqërinë civile myslimane në Britani. Në vend të një debati të bazuar në prova, krijohet një kërcënim i prodhuar politikisht, i cili i shërben interesave të qeverive autoritare dhe grupeve të brendshme me agjenda ideologjike.
Britania nuk ka nevojë për një ndalim simbolik, por për politikë të matur, që mbron të drejtat, përfshirjen dhe shoqërinë civile – jo që e kthen atë në shënjestër të panikut politik.
