Në Shtetet e Bashkuara dhe në shumë vende të botës po rritet shqetësimi lidhur me gjendjen mendore të ish-Presidentit amerikan Donald Trump. Ky shqetësim nuk mbështetet vetëm në deklaratat e tij shpesh kontradiktore, por edhe në vendimet dhe veprimet politike që kanë lënë gjurmë të forta në opinionin publik ndërkombëtar.
Debati ka marrë një dimension të ri gjatë Kongresit të XXVII të Shoqërisë Italiane të Neuropsikofarmakologjisë, ku psikiatri italian Claudio Mencacci ka paraqitur një qasje alternative klinike për të interpretuar sjelljen e Trump-it. Sipas tij, profili i ish-Presidentit nuk përputhet thjesht me narcisizmin klasik, por më tepër me atë që ai e përkufizon si solipsizëm.
Ky term, edhe pse nuk përbën një diagnozë zyrtare psikiatrike dhe nuk mund të përdoret pa një vlerësim të drejtpërdrejtë klinik, shërben si model interpretues. Solipsizmi përshkruan një gjendje në të cilën individi e sheh veten si të vetmen pikë referimi, ndërsa realiteti i jashtëm dhe njerëzit e tjerë humbasin vlerën e tyre si subjekte autonome.
Ndryshe nga narcisizmi tradicional, i cili kërkon vëmendje, admirim dhe miratim, solipsizmi shfaqet përmes pamundësisë për t’u përshtatur me rregullat, përbuzjes ndaj normave shoqërore, prirjes për të manipuluar të vërtetën dhe një mungese të theksuar empatie ose ndjenje pendimi.
Sipas Mencacci-t dhe specialistëve të tjerë, këto tipare bëhen veçanërisht shqetësuese kur shfaqen te një individ që ushtron pushtet të gjerë politik. Në këto raste, pasojat nuk kufizohen më në sferën personale, por prekin shëndetin kolektiv dhe stabilitetin global. Madje, ngrihen edhe dyshime për funksionimin e lobeve frontale të trurit, të cilat janë përgjegjëse për kontrollin e impulseve, vendimmarrjen dhe vetëpërmbajtjen.
Në përfundim, kjo analizë thekson rëndësinë e leximit dhe kuptimit të këtyre shenjave në kohë, pasi historia ka treguar se neglizhimi i tyre shpesh është kuptuar vetëm kur ka qenë tepër vonë për të parandaluar pasoja dramatike.
