Shpallja e “Bordit të Paqes” të administratës Trump për Gazën është paraqitur si një hap drejt stabilizimit dhe rindërtimit pas luftës. Por një vështrim më i thellë mbi përbërjen e tij ngre dyshime serioze nëse ky trup ka realisht paqen si qëllim parësor, apo nëse Gaza po trajtohet më shumë si një projekt gjeopolitik, sigurie dhe investimesh, sesa si një çështje drejtësie dhe të drejtash njerëzore.
“Bordi i Paqes” apo Bordi i Interesave?
Së pari, dominimi i figurave politike dhe ekonomike të lidhura drejtpërdrejt me politikat perëndimore që kanë prodhuar konfliktin, e bën bordin thellësisht problematik. Sir Tony Blair, i vetmi jo-amerikan në bord, mbart trashëgiminë e Luftës së Irakut – një ndërhyrje e justifikuar në emër të “paqes” dhe “sigurisë”, që prodhoi destabilizim rajonal, qindra mijëra viktima dhe humbje të besimit në rendin ndërkombëtar. Për shumë palestinezë dhe për botën myslimane, emri i tij lidhet jo me paqe, por me arkitekturën e luftërave parandaluese.
Marco Rubio dhe Robert Gabriel përfaqësojnë linjën e ashpër të sigurisë amerikane. Deklaratat e Rubios kundër armëpushimit dhe mbështetja e pakushtëzuar për shkatërrimin total të Hamasit tregojnë se prioriteti i tij është dominimi ushtarak, jo ndërtimi i një paqeje gjithëpërfshirëse. Gabriel, i afërt me Stephen Miller, vjen nga një shkollë politike që e sheh rendin ndërkombëtar si mjet force, jo si hapësirë konsensusi.
Steve Witkoff dhe Jared Kushner përfaqësojnë një tjetër problem thelbësor: përzierjen e paqes me biznesin. Të dy janë të lidhur ngushtë me pasuritë e paluajtshme dhe negociatat transaksionale. Deklarata e Kushnerit se “prona buzë detit e Gazës mund të jetë shumë e vlefshme” e zhvesh diskursin nga dimensioni njerëzor dhe e shndërron Gazën në një aset ekonomik, duke anashkaluar faktin se ajo është shtëpia e mbi dy milionë njerëzve të traumatizuar nga lufta.
Përfshirja e Marc Rowan, drejtues i një gjiganti të private equity, dhe Ajay Banga, kreu i Bankës Botërore, e zhvendos fokusin nga drejtësia dhe përgjegjësia drejt financave, menaxhimit të borxhit dhe rindërtimit të kushtëzuar. Këto institucione historikisht kanë vepruar mbi logjikën e stabilitetit ekonomik, jo të drejtësisë politike apo lirisë.
Së fundi, mungesa e plotë e grave, e përfaqësuesve të shoqërisë civile palestineze dhe e zërave të pavarur nga bota arabe dhe islame, e bën këtë bord jo vetëm të pabalancuar, por edhe të shkëputur nga realiteti social i Gazës.
Në thelb, ky “Bord Paqeje” duket më shumë si një bord menaxhimi i krizës në interes të fuqive të mëdha, sesa një mekanizëm i paanshëm për paqe të drejtë. Pa përfshirjen e viktimave, pa adresimin e krimeve të luftës dhe pa njohjen e të drejtave themelore palestineze, paqja rrezikon të reduktohet në administrim, siguri dhe investim – jo në drejtësi dhe dinjitet njerëzor.
Burimi: DIJA ONLINE
