Kritika e Donald Trump-it e humbet thelbin
3 minuta lexim | 18 shtator 2025
Imagjinoni dy firma. Maximal Trust & Guarantee Co nuk i raporton kurrë fitimet e saj. Aksionerët besojnë se dividentët që marrin pasqyrojnë përdorimin më të mirë të fitimeve të firmës. Punët e saj të brendshme janë një mister. Nga ana tjetër, Low Trust Society Supermarkets, është krejtësisht transparente. Çdo raft, çdo shitje dhe çdo takim është i dukshëm në kohë reale. Menaxherët, sigurisht, do të preferonin të punonin te Maximal Trust. Investitorët do të tërhiqeshin drejt Low Trust: do të ishte më pak e ndjeshme ndaj mashtrimit të drejtuesve dhe aksionet e saj më likuide. Por ata gjithashtu në fund do të mbanin kostot e zbulimit të saj obsesiv. Shkalla ideale e transparencës qëndron midis këtyre poleve, por ku?
Që nga viti 1970, Komisioni i Letrave me Vlerë dhe Bursave (SEC) u ka kërkuar firmave amerikane të listuara në bursë të zbulojnë gjithçka çdo tre muaj. Ata e bëjnë këtë duke paraqitur një dokument të gjatë të quajtur Formularin 10-Q. Më 15 shtator, Presidenti Donald Trump sugjeroi t’u kërkohej atyre të raportonin vetëm dy herë në vit. Ideja, të cilën z. Trump e hodhi gjithashtu në mandatin e tij të parë, është e pazakontë në atë që i bën jehonë si instinkteve të tij çrregulluese ashtu edhe admirimit të tij për kapitalizmin shtetëror: ndërsa bosët amerikanë përqendrohen te fitimet tremujore, firmat kineze drejtohen me një horizont njëshekullor, shkroi ai në Truth Social.
Kritika e z. Trump ndaj kapitalizmit tremujor është e njohur. “Të menduarit afatshkurtër” i korporatave është fajësuar për gjithçka, nga rënia e avionëve të Boeing nga qielli te kaosi në Intel, prodhuesi i çipave i Amerikës i nacionalizuar së fundmi pjesërisht. Një studim zbuloi se kalimi nga raportimi gjashtëmujor në atë tremujor (gjatë 20 viteve derisa ky i fundit u bë i detyrueshëm) i uli shpenzimet kapitale të firmave deri në 2%.
Por ai është gjithashtu i dobët. Gjigantët e teknologjisë së fundmi kanë zbuluar se të bësh investime afatgjata nuk është thjesht e mundur ndërsa je i listuar në bursën amerikane, por shpërblehet bujarisht, madje në mënyrë të tepruar, nga investitorët. Javën e kaluar, aksionet e Oracle, një firmë kompjuterike, u rritën ndjeshëm pasi u tha investitorëve për një kontratë cloud-computing e cila hyn në fuqi vetëm në vitin 2027. Përveç kësaj, zbulimi i shpeshtë vështirë se e përjashton strategjinë afatgjatë. Costco, një shitës me pakicë me performancë të lartë, i raporton shitjet e tij çdo muaj.
Në masën që duart e drejtuesve janë të lidhura, ato janë të lidhura nga tregu dhe jo nga rregullatorët. Lëshimi i parashikimeve për fitimin është opsional, por bosët ende e bëjnë atë. Vëmendja e investitorëve dhe aktiviteti i tregtarëve janë të përqendruara te njoftimet për shtyp për fitimet dhe thirrjet e bosëve me analistët e bankave, dhe jo te formularët 10-Q, të cilët shpesh shfaqen ditë më vonë. Prandaj, heqja e kërkesës mund të ketë pak efekt edhe në sezonin e raportimit të fitimeve. Rreth gjysma e firmave evropiane raportojnë tremujorisht, pavarësisht se nuk ka asnjë detyrim të përgjithshëm për ta bërë këtë.
Një argument më i fortë për të lehtësuar rregullat e raportimit mund të ishte barra mbi firmat më të vogla. Që nga Akti Sarbanes-Oxley i vitit 2002, i cili u prezantua pas një sërë skandalesh kontabiliteti, kostot e të qenit i listuar në bursë janë bërë jashtëzakonisht të larta, pasi kompanive u është kërkuar të shtojnë funksione përputhshmërie dhe të shpenzojnë për auditues. Megjithatë, nuk është e qartë se raportimi tremujor i shton shumë këto kosto. Një studim nga Nasdaq, një bursë, e vlerësoi koston tremujore të pajtueshmërisë në 853 orë dhe 330,000 dollarë në tarifa ligjore dhe të tjera, ose rreth 0.2% të të ardhurave mesatare të firmave të vogla të listuara. Do të duhet më shumë se kaq për ta bërë listimin në bursë sërish tërheqës.
