ANKARA
Ministri i Jashtëm Hakan Fidan e identifikoi të dielën politikën ekspansioniste të Izraelit si sfidën kryesore të rajonit, duke ia atribuar atë dy shtytësve kryesorë: zgjerimit territorial për një “Izrael të Madh” dhe përpjekjeve për të dobësuar e ndarë shtetet fqinje.
Në një intervistë për Al Jazeera dhe Qatar TV, Fidan i bëri komentet pas një takimi të ministrave të jashtëm për të përgatitur axhendën për samitin e përbashkët të jashtëzakonshëm të Organizatës së Bashkëpunimit Islamik (OBI) dhe Lidhjes Arabe.
“Siria është një vend i tillë, ndër të tjera. Ne jemi në kontakt të ngushtë edhe me ato vende—Libanin, Egjiptin, Jordaninë dhe natyrisht Sirinë,” tha Fidan, duke vënë në dukje monitorimin vigjilent të Turqisë ndaj sulmeve në Siri.
Ai e gjurmoi strategjinë rajonale të Izraelit që nga pushtimi i tokave palestineze, e cila është përshkallëzuar përtej gjenocidit të Gazës për të kërcënuar zona më të gjera.
Fidan i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të adresojë sulmet dhe pushtimet e fundit të Izraelit kundër kombeve të tjera arabe dhe islamike, duke përmendur sulmin e fundit në Doha si një shembull.
“Ne nuk po përballemi thjesht me një problem palestinez; ne po konfrontohemi gjithashtu me ekspansionizmin izraelit. Sapo problemi të përkufizohet në këto terma, vendet arabe dhe islamike duhet të bashkohen për të zhvilluar zgjidhje që adresojnë këtë sfidë të re të përcaktuar,” theksoi ai.
Ndërsa sulmet e Izraelit në Siri janë zbutur disi që nga epoka e Asadit, ato vazhdojnë, vuri në dukje Fidan, duke i përshkruar zhvillimet në Sirinë jugore si “veçanërisht të rrezikshme.”
“Ne besojmë se provokimi i vijave ndarëse sociale për të krijuar përçarje në Siri nuk do t’i shërbente as Sirisë, as rajonit,” shtoi ai.
Fidan mbrojti forcimin e sigurisë rajonale mbi baza më institucionale, duke këmbëngulur se asnjë komb nuk duhet të rrezikojë sigurinë e një tjetri.
Ai e kritikoi ashpër qëndrimin agresiv të Izraelit si antitezë e sovranitetit dhe sigurisë, duke u bërë thirrje aktorëve arabë, islamikë dhe globalë jo vetëm ta njohin, por edhe të mobilizohen kundër kësaj çështjeje thelbësore rajonale.
Fidan theksoi marrëdhëniet e forta midis shteteve të Gjirit, Turqisë dhe Shteteve të Bashkuara, por kritikoi kornizën politike të Uashingtonit për t’i dhënë Izraelit një “përjashtim të veçantë” që tejkalon partneritetet e tjera.
“Kjo i ka kushtuar Amerikës ndikim dhe pozitë në rajon, dhe ka krijuar vështirësi jo vetëm për miqtë e saj në rajon, por edhe për vetë SHBA-në,” tha ai.
Fidan përmendi diskutimet e vazhdueshme të Presidentit Rexhep Tajip Erdogan dhe zyrtarëve turq me homologët amerikanë për krimet e Izraelit kundër njerëzimit, vdekjet e civilëve, kërcënimet rajonale nga ekspansionizmi dhe kolapsin e afërt të sistemit ndërkombëtar të udhëhequr nga SHBA.
“Ne duhet t’i pranojmë kufizimet strukturore brenda sistemit politik amerikan që pengojnë veprimin vendimtar,” shtoi ai.
Turqia i vlerëson thellësisht përpjekjet ndërmjetësuese të Katarit dhe i ka mbështetur ato që në fillim, deklaroi Fidan.
Si ish-shef i inteligjencës dhe tani ministër i jashtëm, ai ka bashkëpunuar ngushtë me Katarin dhe synon të vazhdojë, duke lavdëruar përpjekjet e Dohas për një armëpushim në Gaza.
“Ne i mbështesim fuqimisht këto nisma. Vëllezërit tanë egjiptianë gjithashtu luajnë një rol të rëndësishëm në këtë çështje. Katari vazhdon ndërmjetësimin e tij pavarësisht të gjitha rreziqeve, dhe ajo që unë vlerësoj veçanërisht është se edhe pas këtij incidenti të fundit, Katari ka dhënë një sinjal të qartë për vazhdimin e rolit të tij ndërmjetësues—jo me reagime emocionale, por me interesin e ummetit dhe të rajonit në mendje,” tha Fidan.
Ai shprehu ngushëllime të përzemërta për sulmin e Izraelit në Doha, i cili vrau pesë anëtarë të Hamasit, dhe pohoi solidaritetin e Turqisë me Katarin.
“Turqia gjithmonë qëndron me popullin e Katarit. Ka një lidhje të patundur midis Turqisë dhe Katarit, dhe ashtu siç kemi qëndruar pranë Katarit në të gjitha kohët e tij të vështira, ne jemi edhe një herë pranë tij,” deklaroi Fidan.
Duke riafirmuar dënimin e sulmit, ai sinjalizoi gatishmërinë e Ankarasë për çdo hap të nevojshëm rajonal ose ndërkombëtar, duke qëndruar me vendosmëri pranë Katarit.
