Vizita e kryeministrit Edi Rama në Izrael, e paraqitur zyrtarisht si pjesëmarrje në Konferencën Ndërkombëtare kundër Antisemitizmit, shpalos një problem shumë më të thellë sesa protokolli diplomatik. Ajo ngre pyetje serioze mbi moralin politik, standardet e dyfishta dhe afërsinë simbolike me një pushtet që sot përballet me akuza të rënda ndërkombëtare për krime kundër njerëzimit në Gaza.
Ndalesa e parë e Ramës në Nova Site, e shoqëruar me gjuhë poetike për “çmimin e paqes”, tingëllon e zbrazët kur vendoset përballë heshtjes së plotë ndaj shkatërrimit masiv të Rripit të Gazës, ku mijëra civilë janë vrarë dhe qindra mijëra të tjerë janë zhvendosur. Reflektimi selektiv, që ndalet vetëm te një dhimbje dhe përjashton tjetrën, nuk është neutralitet – është pozicionim politik.
Në këtë sfond, figura e Benjamin Netanyahu-t, kryeministrit izraelit, bëhet domethënëse jo vetëm për shkak të luftës, por edhe për profilin e tij personal e politik. Dëshmia e ish-mikut të tij të fëmijërisë, Gabi Piker, e publikuar në median izraelite Haaretz, e përshkruan Netanyahu-n si një lider të izoluar, të pushtuar nga impulset e pushtetit, i rrethuar nga interesa personale dhe i shkëputur nga realiteti shoqëror. Një udhëheqës që, sipas Pikerit, vepron jo më për shtetin, por për mbijetesë politike.
Çfarë e lidh Ramën me Netanyahu-n? Jo ideologjia, as historia, por një tipar i përbashkët i pushtetit modern: personalizimi ekstrem i politikës, etja për skenë ndërkombëtare dhe përdorimi i simbolikës morale për të fshehur mungesën e qëndrimeve etike të balancuara. Rama, ashtu si Netanyahu, kultivon figurën e liderit të veçantë, të thirrur për role “historike”, edhe kur realiteti kërkon përulësi, distancë kritike dhe ndjeshmëri njerëzore.
Fjalimi i pritshëm i Ramës në Knesset, në një kohë kur udhëheqja izraelite akuzohet nga organizata ndërkombëtare për shkelje të rënda të së drejtës humanitare, rrezikon të perceptohet si mbështetje politike, jo si dialog për paqe. Edhe simbolika fetare e vizitës – me ndalesa vetëm në vende hebraike dhe të krishtera, duke anashkaluar Al-Aksan – e thellon ndjesinë e një qasjeje të njëanshme, në kundërshtim me traditën shqiptare të ekuilibrit fetar.
Në fund, kjo vizitë nuk do të mbahet mend për fjalët e bukura, por për heshtjen e zhurmshme. Dhe historia, zakonisht, është më e ashpër me ata që zgjedhin të shohin vetëm atë që u leverdis.
