Ndërsa e nxjerrin si shkelje të ligjit mohimin e Holokaustit, qeveritë perëndimore ndëshkojnë kritikët e krimeve të Izraelit dhe e ngrenë mohimin e gjenocidit të tij në vazhdim në Gaza në nivelin e politikës zyrtare dhe ortodoksisë mediatike
Nga Mouin Rabbani
Dallimi midis mohimit të Holokaustit dhe mohimit të Gjenocidit të Gazës është se mohimi i Holokaustit është i paligjshëm ose një vepër penale në shumë vende.
Asnjë gazetar që respekton veten nuk e konsideron mohimin e Holokaustit si një pikëpamje legjitime, dhe asnjë organizatë serioze mediatike nuk i ofron mohimit të Holokaustit ndonjë platformë për çfarëdo diskutimi serioz rreth shfarosjes së hebrenjve të Evropës nga Gjermania gjatë Luftës së Dytë Botërore – e lëre më kohë të barabartë, apo të fillojë e të mbarojë çdo diskutim të tillë me “Gjermania tha”.
Mohimi i Gjenocidit të Gazës, në të kundërt, është një fushatë globale e mirë-organizuar dhe e orkestruar, e sponsorizuar, financuar dhe promovuar me zell – pa asnjë pengesë – nga regjimi që po kryen gjenocidin.
Në shumë shtete, mohimi i Gjenocidit të Gazës numëron ndër kampionët e tij zyrtarë të zgjedhur, zyrtarë të tjerë të lartë, lobe me ndikim dhe organizata të fuqishme. Mesazhet e tij përforcohen nga një rrjet ndërkombëtar teoricienësh konspiracioni, ideologësh fanatikë dhe njerëzish me pagesë.
Organizatat serioze mediatike jo vetëm që e konsiderojnë një kërkesë gazetareske t’i japin mohuesve të Gjenocidit të Gazës një platformë dhe kohë të barabartë, por ato gjithashtu u komunikojnë në mënyrë rutinore audiencave të tyre pikat e diskutimit të Izraelit. Përdorimi i vazhdueshëm i frazës “Izraeli thotë” nga BBC është një shembull tipik.
Në shumë nga të njëjtat shtete që kanë kriminalizuar mohimin e Holokaustit, është kundërshtimi, dhe jo mohimi i hapur, i Gjenocidit të Gazës ai që kriminalizohet dhe ndëshkohet. Njerëzit janë pushuar nga puna, kanë humbur biznese, kanë sakrifikuar karriera dhe mundësi arsimore, dhe janë burgosur fjalë për fjalë vetëm për shkak që kanë folur kundër Gjenocidit në Gaza.
Ky represion po ndodh gjatë Gjenocidit të Gazës, kur zëra të tillë nevojiten më urgjentisht për të ndikuar te qeveritë që, sipas Konventës së Gjenocidit të vitit 1948, janë të detyruara jo vetëm ta ndëshkojnë, por edhe ta parandalojnë gjenocidin.
Mohimi si politikë
Ironikisht, një nga agjitatorët kryesorë kundër kundërshtarëve të Gjenocidit të Gazës, Jonathan Greenblatt, kreu i Lidhjes Anti-Shpifje, një organizatë e ekstremit të djathtë dhe anti-palestineze, pretendoi në një intervistë të fundit për New York Times se nuk ishte i njohur me përkufizimin ligjor formal të gjenocidit. Duket se është më e lehtë të mohosh diçka me fytyrë të qetë nëse pretendon se nuk e di se çfarë është, sepse nuk ta kanë vënë para syve.
Më gjerësisht, janë ngritur pyetje nëse është legjitime të flitet për Gjenocidin e Gazës duke pasur parasysh realitetin se Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) nuk ka dhënë ende një vendim formal për këtë çështje.
Ndërsa është e vërtetë se GJND nuk ka dhënë ende një vendim, çdo organizatë kryesore e të drejtave të njeriut ka konkluduar se Izraeli po kryen një gjenocid.
Ndërsa është vërtet e saktë se GJND nuk ka dhënë ende një vendim, dhe nuk pritet ta bëjë këtë për të paktën dy deri në tre vjet të tjera, çdo organizatë kryesore e të drejtave të njeriut – palestineze, ndërkombëtare dhe tani edhe izraelite – tashmë ka konkluduar se Izraeli po kryen një gjenocid.
Një konsensus në rritje i studiuesve të gjenocidit dhe Holokaustit, përfshirë shumë nga emrat më të shquar të këtyre fushave, ka arritur në të njëjtin përfundim.
Së fundmi, më 31 gusht, Shoqata Ndërkombëtare e Studiuesve të Gjenocidit (IAGS) miratoi një rezolutë ku deklaronte se politikat dhe veprimet e Izraelit në Gaza “përmbushin përkufizimin ligjor të gjenocidit në Nenin II të Konventës së Kombeve të Bashkuara për Parandalimin dhe Ndëshkimin e Krimit të Gjenocidit (1948)”.
Orkestra Simfonike e Hasbara-s, padyshim, u hodh në sulm, duke bërë akuza të ndryshme të rreme rreth procesit dhe pjesëmarrjes.
Në fakt, siç mund të pritej për një temë kaq të ndjeshme, IAGS kishte vepruar rreptësisht sipas rregullave, me kreun e komitetit të saj të rezolutave që e përshkroi procesin si “një nga më të qetët në dritën e raporteve të shumta të OKB-së dhe OJQ-ve që mbështesin këtë përfundim”.
Në një nivel më formal, një numër në rritje qeverish – shumë prej tyre nënshkruese të Konventës së Gjenocidit të vitit 1948 – i kanë karakterizuar publikisht veprimet e Izraelit në Gaza si gjenocid, përfshirë Afrikën e Jugut, Brazilin, Namibinë, Bolivinë, Spanjën, Jordaninë dhe Turqinë.
Vendimi ligjor
Vetë GJND ka vendosur tashmë, në raste të shumta, se Izraeli duhet të zbatojë një sërë masash për të siguruar që nuk po shkel detyrimet e tij sipas Konventës së Gjenocidit. Izraeli i ka hedhur poshtë këto udhëzime pa u menduar dhe ka refuzuar kategorikisht të zbatojë qoftë edhe një prej tyre.
Tani konsiderohet gjerësisht një përfundim i paracaktuar se GJND do të vendosë ose se e gjithë fushata e Izraelit në Gaza përbën gjenocid, ose se akte dhe politika specifike që Izraeli ka ndjekur në kontekstin e fushatës së tij ushtarake kualifikohen si gjenocid sipas Konventës së Gjenocidit.
Në një intervistë të 30 gushtit me Qendrën Evropiane për Studimet e Popullizmit, Profesor William Schabas, një nga autoritetet më të shquara në botë për gjenocidin, e karakterizoi padinë e Afrikës së Jugut para GJND-së si “padyshim rasti më i fortë i gjenocidit i paraqitur ndonjëherë para Gjykatës”.
Në këtë bazë, ai theksoi se Shtetet e Bashkuara, Gjermania – e cila në një gjenocid të mëparshëm vrau anëtarë të familjes së tij – dhe shtete të tjera rrezikojnë përgjegjësi ligjore si “bashkëpunëtorë në gjenocid”.
Duke pasur parasysh këto realitete, është krejtësisht e arsyeshme të përdoret etiketa Gjenocidi i Gazës, dhe të trajtohet mundësia që GJND do të vendosë në favor të një Izraeli mohues si jashtëzakonisht e vogël.
Emërtimi i gjenocidit
Është një gjë të konsiderosh verdiktin e GJND-së si vendimin përfundimtar për çështjen, por krejt tjetër të hedhësh poshtë konsensusin ekzistues midis specialistëve si të parëndësishëm sepse i paraprin një vendimi të GJND-së. Kjo është veçanërisht e vërtetë duke pasur parasysh se Konventa e Gjenocidit i detyron shtetet jo vetëm të ndëshkojnë, por, më e rëndësishmja, të parandalojnë gjenocidin.
Sa për ata që vërejnë se konsensusi nuk është i pagabueshëm dhe prandaj do të presin vendimin e GJND-së, mund të mbështetemi me besim se ata do t’i përgjigjen çdo verdikti të GJND-së që Izraeli është fajtor për gjenocid me vëzhgimin se as vendimet e gjykatës nuk janë të pagabueshme.
Ka raste të shumta gjenocidi që nuk janë konfirmuar si të tilla nga një gjykatë, ose sepse janë kryer para se gjenocidi të përkufizohej si krim, ose sepse nuk është dhënë ende asnjë verdikt. Vijnë në mendje gjenocidet armen dhe rohingya.
Vlen të kujtohet se ishte e zakonshme t’i referoheshe gjenocidit të Ruandës dhe gjenocidit të jezidëve përpara se të ishte i disponueshëm një verdikt përfundimtar gjykate. Sugjerimi se duhej të ishte e palejueshme ta bëje këtë më parë, me të drejtë konsiderohet qesharak.
Gjenocidi është me të vërtetë një term ligjor, por si me krimet e tjera që janë aq të dukshme, është krejtësisht legjitime t’i karakterizosh ato para përfundimit të procedimeve ligjore. Dhe pikërisht kjo po bëhet me shpejtësi normë, aq më urgjente duke pasur parasysh maninë e fundit mes Izraelit dhe lakenjve të tij – e neveritshme dhe e çuditshme në masë të barabartë – e ekzaminimit të fëmijëve të vdekur urie nga rrethimi i tij vrastar për kushte mjekësore para-ekzistuese.
