Nga Marco Carnelos
Zotimet e vonuara prej kohësh për të njohur një shtet palestinez janë një shmangie nga çështja e vërtetë: nevoja urgjente për të ndaluar armatosjen e Izraelit
Në javët e fundit, diskursi politik dëshpërues evropian për Gazën – dhe më përgjithësisht, për të drejtën e palestinezëve për vetëvendosje – ka hedhur disa rreze drite në një situatë të zymtë.
Franca, e ndjekur nga Mbretëria e Bashkuar dhe Kanadaja, njoftoi zyrtarisht synimet e saj për të njohur plotësisht një shtet palestinez muajin e ardhshëm.
Dy vendet e para ndajnë përgjegjësinë më të madhe historike për kaosin që ka pësuar Lindja e Mesme dhe popujt e saj pas vendimeve tragjike që morën një shekull më parë: nga Marrëveshja Sykes-Picot e vitit 1916, te Deklarata e Balfourit e vitit 1917, e deri te Traktati i Versajës i vitit 1919 dhe pasojat e tij.
Nëse të drejtat ligjore do të kishin vlerë reale, dhe nëse vendet e rajonit do të kishin qenë më të guximshme dhe më të mençura, këto dy fuqi kryesore koloniale do të ishin mbytur nën një padi kolektive të vonuar prej kohësh me vlerë miliarda dollarë për dëmin e pamasë që i kanë shkaktuar Lindjes së Mesme.
Është një ligj tragjik i historisë që më fajtorët shpesh i shpëtojnë ndëshkimit që e meritojnë plotësisht.
Ndërkohë, nëse Franca dhe Britania e mbajnë zotimin e tyre për të njohur Palestinën kur Asambleja e Përgjithshme e OKB-së të mblidhet muajin e ardhshëm, është e vështirë të thuhet nëse ky akt drejtësie i vonuar prej kohësh do të përmirësonte pozitat e tyre politike përkatëse.
Presidenti francez Emmanuel Macron, popullariteti i të cilit është i ulët dhe i cili ka pak për të treguar për trashëgiminë e tij historike, mund të shpresojë të rrisë popullaritetin e tij mes minoritetit të madh dhe të zëshëm mysliman të vendit. Kryeministri britanik Keir Starmer gjithashtu po përballet me një rënie të lirë të mbështetjes për Partinë Laburiste – aq sa rreth 18 për qind e britanikëve do të konsideronin të votonin për një parti të re të udhëhequr nga ish-lideri Jeremy Corbyn.
Gjest i paketuar në mënyrë katastrofike
Për më tepër, në vend që ta justifikonte vendimin e tij të vonuar siç është – një akt drejtësie i vonuar me një shekull – Starmer e paraqiti atë si një levë për t’u përdorur nëse Izraeli dështon t’u japë fund mizorive që ka kryer në Gaza. Ekspertët ligjorë janë unanimë se ky është një gjenocid.
Nëse qëllimi i tij i ngathët ishte t’i bënte të gjithë të lumtur, Starmer mund të zbulojë se ka efektin e kundërt. Grupet e fuqishme lobuese pro-izraelite në Mbretërinë e Bashkuar nuk do ta falin, ndërsa lëvizja në rritje pro-palestineze do ta shohë atë siç është: një gjest i paketuar në mënyrë katastrofike.
Izraeli dhe SHBA-ja kanë reaguar me furi ndaj këtyre zhvillimeve, duke sugjeruar gabimisht se njohja e një shteti palestinez do të “shpërblente terrorin”, ndërsa do të pengonte “procesin e paqes”. E megjithatë, tre dekada pas Marrëveshjeve të Oslos, të dizajnuara gjoja për të arritur këtë qëllim, ai duket më larg se kurrë, ndërsa Izraeli lëviz për të aneksuar gjithnjë e më shumë tokë që supozohej të formonte një shtet palestinez.
Ministri i financave i ekstremit të djathtë të Izraelit, Bezalel Smotrich, e ka thënë pikërisht këtë. Ai iu përgjigj valës së fundit të njoftimeve për njohje duke i thënë BBC-së: “Nuk do të ndodhë. Nuk do të ketë asnjë shtet për t’u njohur.”
Në të vërtetë, SHBA dhe Izraeli nuk e konsiderojnë njohjen e një shteti palestinez si një akt drejtësie të vonuar prej kohësh që përmbush të drejtën e patjetërsueshme të popullit palestinez për vetëvendosje. Përkundrazi, ai nuk është gjë tjetër veçse një mjet negocimi – dhe Izraeli duhet të ketë gjithmonë fjalën e fundit.
Vetëm kur Izraeli të jetë i kënaqur me kushtet e lidhura me krijimin e një shteti palestinez, do të lejohej të ndodhte kjo – gjë që, në klimën aktuale politike, ka shumë të ngjarë të thotë kurrë.
Deri pak muaj më parë, kjo logjikë e shtrembëruar ndahej nga fuqitë kryesore evropiane – por ndërsa imazhet e fëmijëve të uritur në Gaza u bënë të pamundura për t’u injoruar, disa më në fund kanë filluar të ndryshojnë qasjen e tyre.
Testi i vërtetë, megjithatë, nuk do të jetë nëse këto premtime për të njohur Palestinën do të përmbushen në fund. Përkundrazi, ai do të jetë në atë që demokracitë evropiane janë të gatshme të bëjnë për të ndaluar masakrën e vazhdueshme në Gaza, krahas përshpejtimit të aneksimit, shpronësimit dhe provokimeve vdekjeprurëse të kolonëve në Bregun Perëndimor të pushtuar.
Përtej derdhjes së lotëve të krokodilit, a janë ata të gatshëm të ndalojnë të gjithë ndihmën ushtarake për Izraelin dhe të adoptojnë sanksione kundër tij, me të njëjtin zell të treguar kundër Rusisë – dhe duke ndjekur shembullin e shteteve më të vogla si Irlanda dhe Sllovenia?
Vetëm këtë javë, kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu lëshoi akuza të reja të ashpra kundër Francës për vendimin e saj për të njohur Palestinën, duke thënë se lëvizja nxiti antisemitizmin (dhe më në fund mori përbuzjen që meritonte nga Parisi si përgjigje). Në të njëjtën kohë, Hamasi ka pranuar zyrtarisht propozimin e fundit për armëpushim në Gaza të paraqitur nga ndërmjetësit Egjipti dhe Katari.
Edhe pse këto mund të duken si sinjale inkurajuese, asnjëra nuk do t’i japë fund vuajtjes me të cilën përballen palestinezët – veçanërisht pasi SHBA dhe Izraeli vazhdojnë të ngulmojnë, me Presidentin Donald Trump që të martën pohoi se si ai ashtu edhe Netanyahu ishin “heronj lufte”.
Ky përmbysje e çuditshme e realitetit nuk jep shenja të mira për të ardhmen e Gazës.
Pikëpamjet e shprehura në këtë artikull i përkasin autorit dhe nuk pasqyrojnë domosdoshmërisht politikën editoriale.
Marco Carnelos është një ish-diplomat italian. Ai ka qenë i caktuar në Somali, Australi dhe në Kombet e Bashkuara. Ai shërbeu në stafin e politikës së jashtme të tre kryeministrave italianë midis viteve 1995 dhe 2011. Së fundmi, ai ka qenë koordinator i procesit të paqes në Lindjen e Mesme, i dërguar i posaçëm për Sirinë për qeverinë italiane dhe, deri në nëntor 2017, ambasador i Italisë në Irak.
