Qeveria izraelite pretendon se sulmi ishte “parandalues”, i destinuar për të adresuar një kërcënim të menjëhershëm dhe të pashmangshëm nga ana e Iranit për të ndërtuar një bombë bërthamore. Megjithatë, nuk duket të ketë prova për këtë pretendim. Sulmi i Izraelit ishte padyshim i planifikuar me përpikëri gjatë një periudhe të gjatë kohore.
Për Izraelin, “siguria” nënkupton aftësinë për të vrarë këdo, për aq kohë sa dëshiron dhe kudo e kurdo që dëshiron, pa paguar asnjë lloj çmimi për veprimet e tij.
Kjo “siguri” ka motivuar veprimet e Izraelit nga Gaza në Jemen, në Liban dhe Siri, dhe tani në Iran.
Pavarësisht insistimit të Iranit se nuk dëshiron armë bërthamore, Izraeli e konsideron Iranin si një kërcënim për sigurinë e tij.
Përveç shqetësimeve për armët bërthamore, po bëhet gjithnjë e më e qartë se ekzistonte një arsye e dytë: që ky sulm ka të bëjë me përgatitjen e terrenit për ndryshimin e regjimit në Teheran.
Izraeli e sheh Iranin si një kërcënim ekzistencial për shkak të retorikës së Teheranit, mbështetjes së tij për forcat proksi në rajon, si dhe armatosjes dhe financimit të grupeve palestineze si Hamasi. Në disa raste, grupet proksi evoluan në parti politike, një tranzicion i inkurajuar dhe i ushqyer nga Irani.
