Përjashtimi i fjalës “kuranore” nga një Fjalor i ri i Gjuhës Shqipe në versionin online nuk është një gabim teknik i pafajshëm dhe as një lëshim rastësor akademik. Ai shfaqet si një defiçencë serioze metodologjike, por mbi të gjitha si një akt simbolik përjashtimi, që ngjan me një goditje të padrejtë ndaj një besimi që përbën një shtyllë themelore të historisë, identitetit dhe realitetit shoqëror shqiptar.
Kur në të njëjtin fjalor gjejmë shpjegime për terma si “biblik” dhe “talmudik”, por mungon krejtësisht fjala “kuranor”, lind natyrshëm pyetja: sipas cilit standard bëhet kjo përzgjedhje? Nëse kriteri është përdorimi gjuhësor, atëherë “kuranor” është një fjalë e gjallë, e përdorur gjerësisht në ligjërimin fetar, kulturor, mediatik dhe akademik në shqip. Nëse kriteri është trashëgimia kulturore, atëherë përjashtimi bëhet edhe më i pashpjegueshëm, pasi Islami ka qenë dhe mbetet pjesë përbërëse e qenies shqiptare.
Një fjalor normativ nuk është thjesht një listë fjalësh; ai është një pasqyrë e barazisë kulturore dhe simbolike në një shoqëri. Kur një term thelbësor për besimin e shumicës së qytetarëve mungon, ndërsa terma të besimeve të tjera përfshihen, krijohet ndjesia e një standardi të dyfishtë, që nuk i shërben as shkencës, as bashkëjetesës, as frymës pluraliste që pretendojmë.
Fjala “kuranor” nuk është propagandë fetare; ajo është një njësi gjuhësore, e domosdoshme për të përshkruar realitete historike, etike, juridike dhe kulturore. Ta përjashtosh do të thotë të varfërosh gjuhën, jo ta pasurosh atë.
Më shqetësuese se mungesa e një fjale është mesazhi që përcillet: se kontributi islam në historinë dhe kulturën shqiptare mund të anashkalohet pa pasoja. Kjo nuk është as shkencë, as neutralitet; është një formë e heshtur përjashtimi.
Një Akademi që nuk reflekton realitetin e popullit të vet rrezikon të humbasë legjitimitetin moral dhe kulturor. Gjuha shqipe nuk është pronë e një elite të shkëputur, por pasuri e përbashkët, ku çdo besim dhe identitet që e ka ushqyer atë ndër shekuj meriton përfaqësim të barabartë.
