Një nga ekonomistët më të njohur amerikanë, profesori Michael Hudson, president i Institutit për Studimin e Trendeve Ekonomike Afatgjata dhe profesor i ekonomisë në University of Missouri–Kansas City, ka publikuar një analizë të ashpër mbi agresionin e kryer nga United States dhe Israel kundër Iran, duke paralajmëruar se pasojat mund të jenë katastrofike për ekonominë dhe stabilitetin global.
Sipas Hudson, një zgjidhje paqësore me Iranin nuk është në interesin strategjik të SHBA-së. Ai argumenton se politika amerikane synon prej dekadash konsolidimin e kontrollit mbi naftën e Lindjes së Mesme, transportin e saj dhe investimin e të ardhurave nga eksportet e naftës në ekonominë amerikane. Ky kontroll, sipas tij, i jep Washingtonit mundësinë të përdorë energjinë si instrument presioni ndaj vendeve që nuk ndjekin politikën e jashtme amerikane.
Hudson thekson se inteligjenca izraelite kishte informuar ushtrinë amerikane për një mundësi për të goditur udhëheqjen iraniane gjatë një takimi në kompleksin e Ajatollahut. Një strategji e tillë, sipas manualeve ushtarake amerikane, synon eliminimin e udhëheqjes politike për të nxitur ndryshimin e regjimit.
Profesori kujton se strategjia amerikane për kontrollin e tregtisë botërore të naftës daton që nga viti 1974, kur OPEC katërfishoi çmimin e naftës. Në atë kohë, sipas tij, SHBA-ja vendosi një sistem ku vendet prodhuese mund të shtetëzonin naftën e tyre, por të ardhurat nga eksportet duhej të ricikloheshin në ekonominë amerikane, duke u investuar në obligacione dhe tregje financiare të SHBA-së. Hudson thotë se ka qenë vetë pjesë e diskutimeve në Shtëpinë e Bardhë mbi këtë strategji gjatë kohës kur punonte në Chase Manhattan Bank.
Sipas tij, politika për të kufizuar aksesin e vendeve në burimet energjetike që nuk janë nën kontrollin amerikan shpjegon edhe presionin ndaj vendeve si Venezuela, Syria, Iraq, Libya dhe Russia. Në rastin e Iranit, ai thekson se rreth 80 për qind e eksporteve të naftës iraniane shkojnë drejt China, çka e bën konfliktin edhe pjesë të rivalitetit strategjik global.
Hudson paralajmëron se përshkallëzimi i konfliktit mund të shkaktojë ndërprerje të mëdha në tregtinë dhe financat globale. Rritja e çmimeve të naftës, sipas tij, do ta bëjë energjinë të papërballueshme për shumë industri dhe familje, ndërsa shumë vende të Jugut Global mund të mos jenë më në gjendje të shlyejnë borxhet e tyre në dollarë ndaj institucioneve perëndimore si International Monetary Fund.
Në përfundim, ai paralajmëron se kjo krizë mund të shënojë fillimin e një transformimi të madh të rendit ndërkombëtar dhe, sipas tij, madje edhe një fazë të re të konfliktit global që mund të përcaktojë dekadat e ardhshme të politikës dhe ekonomisë botërore.
