Ndërsa Izraeli shfrenon masakrën e tij shkatërruese në të gjithë Palestinën, Perëndimi vazhdon të furnizojë me armë Izraelin ndërsa kryen farsën e njohjes së një shteti palestinez
Nga Ghada Ageel
23 shtator 2025
Njëzet e pesë anëtarë të familjes al-Hussari jetonin në një shtëpi pesëkatëshe në kampin al-Shati (Plazhi), me pamje nga porti i shkatërruar në skajin perëndimor të qytetit të Gazës.
Sot, ajo shtëpi është një varr. Vetëm tre anëtarë të familjes i mbijetuan një sulmi masiv izraelit javën e kaluar, ndërsa dronët dhe kuadrokopterët sulmuan zonën dhe qëlluan ata që tentuan të shpëtonin ose të nxirrnin trupat. Midis të vrarëve ishte Yara, një studente e vitit të gjashtë të mjekësisë që praktikonte si mjeke.
Fqinjët gërmuan nëpër beton dhe hekur me duart e tyre të zhveshura për të nxjerrë trupat e dy fëmijëve. Një i afërm kujton se dëgjoi klithma të dobëta nën rrënoja, derisa ato u heshtën – “sikur toka t’i kishte gëlltitur të tërë”.
Disa ditë më vonë, 20 anëtarë të familjes al-Sultan, në lagjen al-Tawam më në veri, u shfarosën në një sulm të vetëm; e gjithë pema gjenealogjike u shkul në një veprim brutal.
Këtë javë, 23 jetë të tjera u fshinë ndërsa familja Zakout u varros nën rrënojat e shtëpisë së tyre.
Haxhi Ibrahim Abdu, një i moshuar palestinez i zhvendosur, u rrëzua në rrethrrotullimin Nabulsi në zemër të qytetit të Gazës ndërsa po shkonte drejt jugut. Ai i duroi vështirësitë e rrugës, por zemra e tij nuk mundi ta duronte agoninë e dëbimit të detyruar. Ai u ndal, i rënduar nga pikëllimi dhe hidhërimi për largimin nga Gaza e tij e dashur. Pa asnjë transport për në varrezat më të afërta në Sheikh Radwan, familja e tij e varrosi brenda Spitalit Al-Shifa.
Kjo është vetëm një paraqitje e shkurtër e dhunës gjenocidale që po shpaloset pikërisht në këtë moment – edhe ndërsa ju lexoni këto fjalë.
Strategjia thelbësore ushtarake
E gjithë kjo përbën një pjesë thelbësore të strategjisë ushtarake të Izraelit. Më 8 shtator, Ministri i Mbrojtjes Israel Katz deklaroi: “Një uragan i fuqishëm do të godasë sot qiejt e qytetit të Gazës dhe çatitë e kullave të terrorit do të dridhen.”
Për familjet Hussari, al-Sultan dhe Zakout, ato fjalë nuk ishin metafora. Ato ishin një dënim me vdekje. Dhe i njëjti dënim me vdekje varet mbi vetë qytetin e Gazës – një qytet më shumë se 5,000 vjeçar; një djep civilizimi, historie dhe kulture.
Sulmet izraelite filluan në zonat e al-Zeitoun, al-Tuffah, al-Daraj dhe al-Shujaiya, pjesët më të vjetra të Gazës, ku shtresat e kujtesës dhe historisë ishin të gdhendura në gurët dhe rrugët e saj – duke e kthyer atë trashëgimi në pluhur.
Këto lagje të klasës punëtore dikur ishin shtëpia e monumenteve më të vjetra të Gazës, si xhamia al-Omari, që daton nga viti 634; banja tradicionale Hamam al-Sammara nga viti 1320; dhe Pallati al-Saqqa, i ndërtuar në vitin 1661.
Sot, Zeitoun nuk ekziston më. Në javët e fundit, më shumë se 1,500 shtëpi e banesa të tij u bombarduan dhe u shkatërruan.
Ajo që e dallon momentin aktual është ritmi, shkalla dhe barbaria e tij, ndërsa këto tmerre jetohen dhe transmetohen në kohë reale.
Nga atje, forcat izraelite lëvizën përmes al-Rimal, zemrës pulsuese të jetës ekonomike, administrative, kulturore dhe sociale të Gazës. Ata shkatërruan atë pak që kishte mbetur nga alma mater-i im, Universiteti Islamik, duke pretenduar se ishte një objektiv ushtarak, edhe pse strehonte qindra familje të zhvendosura.
Tani, bombardimet përfshijnë çdo lagje në të gjithë qytetin e Gazës – lindje, perëndim, veri dhe jug – me një dhunë të tillë saqë mund të dëgjohet në Tel Aviv.
Rrugët po bëhen me shpejtësi varreza për ata që nuk mundën të largoheshin në kohë. Disa ditë më parë, në një postim në facebook, Noor Abu Rukba, gazetare e Al Jazeera-s që zëvendësoi kolegun e saj të vrarë Anas al-Sharif, paralajmëroi botën me fjalë që duhet ta përndjekin njerëzimin: “Gaza është bërë një thertore njerëzore tani – për këdo që ende i intereson. Rrugët dhe shtigjet janë të tejmbushura me dëshmorë.”
‘Një qytet që jep frymën e fundit’
Qiejt e mbushur me dronë mbi qytetin e Gazës çahen nga klithmat e fëmijëve që nuk kanë qetësues dhimbjesh për të lehtësuar agoninë e amputimeve.
Duke iu përgjigjur urdhrave të evakuimit të Izraelit, që synonin të detyronin familjet të iknin, Samaher al-Khuzndar, një gazetare me bazë në Gaza, shkroi: “Faleminderit për paralajmërimin tuaj… Por unë nuk dua të shkoj drejt vdekjes sime duke gulçuar! Unë qëndroj në vendin tim këtu dua të përfundoj, këtu marr frymë thellë dhe imagjinoj të gjitha humbjet e mundshme, me dhimbjen më të madhe të imagjinueshme. E trajnoj veten që të mos panikosem ndërsa derdh pikat e fundit të gjakut tim pasi të shoh të gjithë ata që dua, të vdesin në mënyrat më të tmerrshme.
“Nga ky vend ku qëndroj, në një qytet që jep frymën e fundit, unë shoh se mundësitë më të ashpra janë më të mëshirshme sesa të vraposh drejt vdekjes përgjatë shtigjeve të zgjedhura nga ata që na dogjën shpirtrat… Kjo nuk është as durim, as rezistencë; është nënshtrim total ndaj fatit.”
Ky vlerësim tashmë është vërtetuar i saktë. Një familje që po ikte këtë javë në një automjet të ngarkuar me sendet e tyre u godit nga raketa pranë Sheshit al-Katiba në perëndim të qytetit të Gazës, duke vrarë pesë persona.
Lista e kullave dhe strukturave të bombarduara, dhe numri gjithnjë në rritje i viktimave palestineze, ma fundos zemrën. Por edhe këto lista të gjata japin vetëm një ide të vogël të shkallës së shkatërrimit në zhvillim e sipër, ndërsa Izraeli rrafshon shkolla, blloqe banimi plot me familje dhe infrastrukturë tjetër jetike sociale, historike, kulturore dhe të dijes.
Nga zemra e Tel al-Hawa, i afërmi im Nour Khalil, një refugjat nga Beit Daras, një fshat që Izraeli e shkatërroi dhe e spastroi nga popullsia në vitin 1948, u lut në një postim të fundit në facebook: “Gaza ime e dashur – do të doja të na mësonin si të të fshehim brenda nesh; si të të fusim në çantën e zhvendosjes; dhe si të të mbajmë në shpinë ndërsa largohemi. Do të doja të na mësonin si të të mbrojmë nga raketat, nga dhimbja dhe nga gjaku.
“Për Zotin, është e padurueshme për ne të të shohim të pluhurosur dhe plot errësirë… Si mund të jetojë një njeri ndërsa ndjen se nuk ka vend?”
Duke luftuar për mbijetesë
Krahas familjeve të Gazës, Izraeli ka shënjestruar ndërtesat e organizatave të respektuara, përfshirë Kullën al-Roya, e cila strehonte zyrat e Qendrës Palestineze për të Drejtat e Njeriut – një grup që së fundmi u sanksionua nga SHBA për punën e tij për të sjellë liderët izraelitë para gjyqit në Hagë.
E gjithë kjo ndodh me miratimin e shteteve perëndimore, përfshirë SHBA-në dhe Mbretërinë e Bashkuar, edhe pse Kombet e Bashkuara këtë javë konkluduan se Izraeli po kryente gjenocid në Gaza, duke cituar thirrje të qarta gjenocidale nga autoritetet civile dhe ushtarake.
Ky është një lajm politikisht i papërshtatshëm për qeveritë perëndimore, të cilat preferojnë t’i paraqesin këto mizori si një devijim të shkaktuar nga ministrat e ekstremit të djathtë, në vend të një pikëpamjeje të vjetër dhe të përhapur gjerësisht mbi palestinezët. “Portat e ferrit” që përshkroi Ministri i Financave Bezalel Smotrich nuk u hapën thjesht papritur; ato kishin qenë prej kohësh të hapura, duke kërcitur dhe duke djegur, që nga Nakba e vitit 1948.
Ajo që e dallon momentin aktual të gjenocidit është ritmi, shkalla dhe barbaria e tij, ndërsa këto tmerre jetohen dhe transmetohen në kohë reale.
Si pasojë, në Gazën e sotme, edhe e drejta ndërkombëtare humanitare po lufton për mbijetesën e saj. Shtetet perëndimore kanë një detyrim ligjor për t’i dhënë fund gjenocidit duke shënjestruar autorët.
Në vend të kësaj, Perëndimi po luan një lojë të dyfishtë – nga njëra anë, duke kryer farsën e njohjes së një shteti palestinez në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, dhe nga ana tjetër, duke vazhduar të furnizojë me armë Izraelin, dhe duke eliminuar kështu çdo mundësi të një shteti palestinez për breza të tërë.
